นิทาน นกกางเขนกับอีกา (Fable : A magpie and a crow)

2.1 (นิทาน)

นกกางเขนกับอีกา

          กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  มีนกกางเขนกับอีกาอาศัยอยู่ในป่าเดียวกัน

          นกกางเขนนั้นมีเสียงไพเราะน่าฟังเป็นที่กล่าวถึงของบรรดาสัตว์ป่า

          ทุกเช้านกกางเขนจะส่งเสียงร้องอันไพเราะและบรรดาสัตว์ที่ได้ยินต่างมาร่วมชุมนุมเพื่อฟังเสียงร้องอันไพเราะของนกกางเขนจนกลายเป็นกิจกรรมยามเช้าของเหล่าสัตว์  และด้วยเสียงร้องอันน่าฟังนี้ นกกางเขนจึงเป็นที่สนิทสนม  จนกระทั่งทั้งนกกางเขนและสัตว์ต่างๆคุ้นเคยซึ่งกันและกัน  แต่ด้วยความอิจฉาของอีกาที่ไม่อยากให้นกกางเขนเป็นที่ชื่นชอบของสัตว์อื่น  วันหนึ่งมันจึงพูดกับนกกางเขนขึ้นว่า “นกกางเขนเอ๋ย เจ้าร้องเบา สัตว์ทั้งป่าไม่ได้ยินเสียงร้องของเจ้าหรอก ดูข้าซิ ข้าร้องดังกว่าเจ้า”  ว่าแล้วอีกาก็ส่งเสียงกากาดังไปทั่วป่า  พอสัตว์อื่นได้ยินเสียงของอีกาเข้าต่างก็แยกย้ายไป

          วันรุ่งขึ้นหลังจากที่นกกางเขนร้องด้วยเสียงอันไพเราะจบ  อีกาก็พูดขึ้นว่า “นกกางเขนเอ๋ย เสียงเจ้าไม่ดัง สัตว์อื่นไม่ได้ยินเสียงของเจ้าเลย ดูข้าซิ ข้าร้องดังกว่าเจ้า เสียงข้าดังไปทั่ว”  ว่าแล้วอีกาก็ร้องกากาดังลั่นป่า  พอได้ยินเสียงของอีกาเข้า สัตว์อื่นต่างก็รีบจากไป

          ในวันที่สาม  อีกาก็พูดขึ้นหลังจากที่นกกางเขนส่งเสียงร้องอันน่าฟังว่า “นกกางเขนเอ๋ย เจ้ายังร้องเบา บรรดาสัตว์ไม่ได้ยินเสียงร้องของเจ้า เจ้ามันไม่ได้เรื่อง ดูข้าซิ  ข้าร้องดังกว่าเจ้า เสียงข้าดังไปไกล”  ว่าแล้วอีกาก็บินขึ้นและร้องกากาให้ดังลั่นป่า สัตว์อื่นได้ยินเข้าต่างรีบหนีไปโดยเร็ว

          หลังจากนั้น  บรรดาสัตว์ก็ไม่มาชุมนุม  และนกกางเขนก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องอีกต่อไป

          ส่วนอีกา  เมื่อเห็นอย่างนั้น  มันก็ได้ใจทำกร่างส่งเสียงกากาอยู่เรื่อยดังลั่นไปทั่ว

SmartMathstutor Kik ผู้แต่ง (ไม่สงวนลิขสิทธิ์)